Interviews

Actuele foto’s Agnes Booijink, teksten Ingrid Bosman

Een kleuter alleen in de bus vond niemand raar

Wat ik me van de sfeer in die jaren vooral herinner is dat iedereen heel druk was. Aanpakken, hard werken, daar draaide het om. Over de oorlog hoorde ik mijn ouders nooit. Hooguit als je zei dat je geen honger had. ‘Je weet niet wat dat is’, zeiden ze dan.

Reclame van de CoSa baarde opzien

Mijn zus Rie was in verwachting van haar derde kind, er moesten extra handen komen. Zodoende hebben ze me vanuit Katwijk hier naartoe gehaald. Zij woonden bij de zaak en daar trok ik eerst bij in. Het was wel wennen in Hengelo. De CoSa was als coöperatie een plek voor arbeiders. Voor sommigen was je te min. De middenstand zette hier aanvankelijk ook geen voet over de drempel. Die ging naar Madras. Later hielden ze bij ons hun bestuursvergaderingen.

Na de markt een nierbroodje uit de automatiek

Hengelo Herrezen – ik heb heel lang niet geweten wat daarmee werd bedoeld. Ook al kwam je het best vaak tegen. Er waren ook tegeltjes van. Je had in die tijd speedway in stadion Veldwijk, en ik dacht dat het iets met racen te maken had. Ik was bijna 10 toen het kwartje viel.

Een bar zonder druppel alcohol

Voor de oorlog hadden mijn ouders een kleine melkfabriek aan de Enschedesestraat. Melkinrichting De Volharding, opgericht door mijn opa. En aan wat nu De Telgen is, ongeveer ter hoogte van het huidige familierestaurant Cherry, zat De Telgenbar. Een cafetaria annex melkwinkel, waar de melk van De Volharding werd verkocht. Die combinatie was heel gewoon.

Voor de Vespa-club liep de stad uit

De bouwstijl van de jaren 50 zegt mij persoonlijk niks. Ik houd meer van oudere stromingen. Als ik de architectuur uit de renaissance zie in Italië, dan geniet ik. Daar worden gebouwen ook gerestaureerd hè. In Hengelo zijn ze wel heel snel met slopen. Ik heb zelf jaren in de bouw gewerkt, laat er nou eerst eens een deskundige naar kijken, denk ik dan, voordat je met de slopershamer in de weer gaat. Alle wederopbouwarchitectuur slopen en terugzetten wat er stond? Ook al zou het kunnen, dat hoeft ook weer niet. Dat is te radicaal. Hengelo is altijd al een allegaartje geweest.

Nieuwe schoenen en gebak

Nieuwe schoenen kopen, dat was echt iets bijzonders. Als we waren geslaagd bij de schoenenwinkel van de coöperatie aan de Markt kregen we soms in het restaurant erboven wat lekkers. Op de foto die ik in het stadsalbum heb geplaatst zie je me op het terras van de CoSa achter een groot stuk gebak. Mijn zusjes, een tweeling, hebben hun hagelwitte nieuwe schoentjes al aan.